کتاب دولت منجی

در کنج تنهایی، بی‌کسی، غربت و دور از وطن می‌نشینم و به آسمان نگاه می‌کنم تا روشنایی برود و هوا تاریک شود. باز هم می‌نشینم تا هوا روشن شود، شبْ روز شود و روزْ شب. آن‌قدر این کار را ادامه می‌دهم تا روشنایی و تاریکی شب و روز برایم عادی شود.

دوباره می‌نشینم؛ ولی نه آن‌که روز تاریک شود یا شب روشن گردد؛ بلکه می‌نشینم که زمان، خود را بگذراند و این کار را نیز آن‌قدر تکرار می‌کنم تا عادی شود و آن‌وقت دیگر می‌نشینم تا تنها نشسته باشم و با این نشست، پشت هر مقابله‌ای را به خاک بمالم.

این معنای انتظار و زندان است.

انتظار و زندان، دو هم‌سنگر هستند که گاه با هم همگام می‌شوند و گاه می‌شود که از یک‌دیگر جدا می‌گردند.