کتاب آموزش مقامات موسیقی ایرانی

«آواز»، «آهنگ»، «غنا» و «موسیقی» ریحانه طبیعت و زبان احساسی است که از نهاد هر دیدۀ‌ای بیرون می‌آید و با آرامش‌بخشی به روان آدمی، او را به باغ و بوستان یا صحرا و بیابان می‌کشد و در سحرگاهان، صبحگاهان یا شب‌های تنهایی اهل دل، مونس آنان می‌گردد و عشق، نشاط، سرور، شور، حزن، ملاحت، سرمستی، مناجات و دیگر انگیزه‌های کام‌یابی و حالات عرفانی را در انسان زنده می‌سازد و بستر سالم‌سازی اندیشه و دل را در او پدید می‌آورد.

فن «موسیقی» که شاخه‌ای از ریاضیات به شمار می‌رود، از پیچیده‌ترین هنرهای این زمانه است که در این میان، «موسیقی ردِیف‌های ایرانی» از اصیل‌ترین نوع آن می‌باشد و استادان بزرگی به خود دیده است.

افشاری، دشتی، ابو عطا، همايون، بيات ترک شوشترى، شور، شور شیراز، مثنوی، اصفهان سه‌گاه، جاركاه، ماهور، نوا و راست پنج‌گاه؛ هریک مقام و دست‌گاهی از دست‌گاه‌های موسیقی ایرانی است که نوشتار حاضر خلاصه‌ای کوتاه از دست‌نوشته‌های برجاى مانده از کهن‌سده‌ها است که به آموزش کلی آن می‌پردازد.