چهرهٔ عالم، جمال «هو» بود

زهرهٔ زهرا، گل خوشبو بود

هست ناموس الهی حضرتش

روی حق را خال و هم ابرو بود

دختر رعنای ختم المرسلین

او ولایت را دم دلجو بود

نازنین دلبر که باشد؟ فاطمه!

جان جانان را،گُل گیسو بود

او زن است و اصل مردان خداست

بر همه خلق جهان، الگو بود

سِرّ مکنون الهی فاطمه است

بهر حیدر، دلبری نیکو بود

مامِ پیغمبر شد و فرزند او

در حقیقت، رشتهٔ مینو بود

این‌چنین دردانه‌ای سیلی بخورَد!

شِکوه‌اش ز آزردنِ بازو بود!

یاس را پَرپر نموده، بی‌حیا

دشمن حُسن خداوند او بود

من نمی‌سازم دهانم را نجس

چون که او بدمنظر و بدرو بود

شد نکو عاشق به قاب قوس حق

زهرهٔ زهرا  به حق همسو بود