دیرزمانی است که برخی برای زن‌ها مهریه‌های سنگین قرار می‌دهند. روزی جوانی از من خواست عقد ازدواج آنان را بخوانم. گفتم مهریه را چه‌قدر تعیین کرده‌اید؟ گفت هشتصد سکه. گفتم شغل تو چیست؟ گفت من راننده آژانس هستم. گفتم با درآمدی که از آژانس داری، می‌توانی این مهریه را هنگام مطالبه بپردازی؟ بعد به او گفتم می‌دانی قیمت هشتصد سکه چند می‌شود؟ او نتوانست آن را محاسبه کند. به وی گفتم وقتی نمی‌دانی مهری که تعیین کرده‌ای چه قدر است و تصور درستی از آن نداری و چنین مهریه سنگینی برای عقد قرار می‌دهی، عقد تو باطل است. من از لحاظ فقهی، تمامی عقد‌هایی را که دارای مهریه سنگین است، باطل می‌دانم. فرزندان چنین کسانی نیز مانند فرزندان افرادی که بدون شبهه طهارت مولد دارند، نمی‌باشد. چنین فرهنگی از عوارض چیرگی مافیای زر بر سرنوشت کشور است. هم‌چنین فمنیست‌های ایران به آن دامن می‌زنند و با طراحی نمونه‌هایی که این قدرت را داشته باشد، برای اینکه انعکاس اجتماعی بیابد، مهریه‌های سنگین را ترویج می‌کنند. من از سوی دیگر، مهریه‌های سبک را نیز ناشایست می‌دانم. این‌که مهر یک دختر را چهارده سکه قرار می‌دهند، فرهنگی اشتباه و تفریط در این مسأله مهم است. نه زن باید آن‌چنان تبخ‌تری و استکباری گردد، نه این‌چنین سبک و خفیف و زار و نزار.