اسم مبارک (اللَّطِیفُ)[۱]  از اسمای قلبی است و وصف دل و از اسمای جمال است که جلالش باطن است. ذکر آن از اذکار عمومی و اسمای است که به مناسبت اسمای الهی در این‌جا آمده است. این ذکر، به قلب، حیات، قوت، معرفت، رؤیت و یقین می‌بخشد. قرب به (اللَّطِیفُ)، وصول اعم از ضعیف و قوی و گنه‌کار و پاک می‌باشد.

کسی‌که گرفتار قساوت قلب و درگیر خستگی گناه است، انس با «یا لَطیفُ» مددکار وی می‌گردد. ترکیب آن با «یا رَؤُوفُ» برای لایروبی نفس از آلودگی قساوت مفید است. ذکر «یا لَطیفُ یا رَؤُوفُ» دل را نرم می‌کند. این ذکر در ابتدا به صورت تمرینی می‌آید و بعد از مدتی که قساوت را شکست، فرد را به وادی نرمی دل و ترک گناهان و به وادی معرفت و یا عاشقی می‌کشاند و رؤیت حق می‌آورد.

اسم (اللَّطِیفُ) هیچ‌گاه در ترکیب‌های خود در آخر قرار نمی‌گیرد؛ چنان‌که می‌فرماید: (وَهُوَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ)[۲] . ذکر «یا رَؤُوفُ»، رفق و مدارای الهی را به صورت عمومی بهتر از «یا لَطیفُ» نشان می‌دهد که دیدن آن چشم خاص می‌خواهد.

ذکر «یا لَطیفُ» در تعقیبات نماز و در حال سجده و در خود نماز مناسب است. ذکر خفی (اللَّطِیفُ) بدون یای ندا که در دل نشسته است، بالا‌ترین بهره از آن می‌باشد و دلی که آن را در خود نهادینه کرده است، آن را حتی در سکرات و سختی‌های مرگ از دست نمی‌دهد و آن را همواره با خود خواهد داشت و انس آن دایمی است و ترک نمی‌شود تا فراموش گردد؛ اگرچه نهادینه‌شدن آن در دل بسیار سخت و دیررس است و بردباری می‌طلبد. هم‌چون عروس اسما یعنی اسم ربّ، ذکر آن به‌جای بسیاری از ذکر‌ها و توسلات کارآمد است و هر مشکلی را خـُرد و پاره پاره می‌سازد و کسی را محروم باز نمی‌گرداند.

انس با این اسم، چون قساوت و حرمان را از نفس می‌زداید، کار‌های خود را به نرمی و به‌راحتی می‌آورد و انجام کار‌ها بر او آسان و همراه با توفیق می‌شود. هم‌چنین مزه‌ی گناه و خوشامد از معصیت و رغبت به آن را به‌کلی از نفس برمی دارد.

«یا لَطیفُ» از اسمای تسخیر قلوب است و کسی‌که با این ذکر انس می‌گیرد، محبوب دیگران، بلکه محبوب تمامی پدیده‌ها می‌گردد.

مصرف مداوم این ذکر، نمی‌گذارد فقر و کم‌برخورداری به زندگی وارد شود.

دختری که بخت وی باز نشده یا ازدواج وی به تأخیر افتاده است، اگر غسل کند و نافله‌ای بگذارد و ذکر «یا لَطیفُ» را در سجده به عدد لطیف و ۱۲۹ بار بگوید، گشایش بخت خود را تجربه می‌کند و خواستگار و خاطرخواه می‌یابد.

مصرف آن، انسان مأیوس را امیدوار می‌گرداند و سختی‌هایی که محال می‌نماید، برای چنین کسی هموار می‌شود.

از این ذکر می‌شود برای باطل‌کردن سحر‌ها استفاده کرد.

دشمنی که با یک اربعین مداومت بر ذکر اسمای جلالی «یا قَهّارُ» از پای درنیامده است، با ذکر «یا لَطیفُ» درهم می‌شکند و نابود می‌شود.

این ذکر از مهم‌ترین کلید‌های باب ورود به حق‌تعالی و از نزدیک‌ترین و آسان‌ترین راه‌های سلوک می‌باشد. «یا لَطیفُ» ذکر محبت و سمبل عشق است.

در کنار ذکر «یا لَطیفُ»، محبت و مهرورزی به تمامی پدیده‌ها حتی به سنگ‌ها و جمادات تا چه رسد به تمامی بندگان خدا و رفق و مدارا و سازگاری با همه حتی با دشمنان، در تحقق قرب و وصول و معرفت و نیز برآورده‌شدن حاجات و نیاز‌ها مؤثر است. هم‌چنین استفاده از عطر‌ها (نه ادکلن) و حفظ نظافت و بهداشت بدن و لباس در آن ضرورت دارد. نیازی به تاریکی ندارد و روشنایی برای آن مـُضـِر نیست و در همه‌جا از قنوت و سجده تا رفت و آمد‌های معمولی و در میان مردم و پیش از خواب یا در بیداری مناسب و کارآمد است.

فرد گرفتار در زندان با «یا لَطیفُ» به سرعت آزاد می‌شود.

اگر کسی در دین دارای مشکل قلبی یا شبهه‌ی ذهنی و شک و تذبذب باشد و حتی کافر به دین درست باشد یا در دین به ریا و سالوس مبتلاست یا قدرت دفع نفاق را از خود ندارد یا به ضعف اعصاب و دیگر بیماری‌های روانی گرفتار است، با مداومت بر این ذکر و انس با آن و حفظ شماره‌ی این ذکر و تکرار آن برای ۱۲۹ بار، دیانت وی ترمیم و قدرت بر اعتقاد می‌یابد یا بیماری‌های روانی و نیز عجول یا بیش‌فعال بودن او، بلکه بیماری‌های عروقی و فشار خون وی نیز برطرف می‌گردد.

[۱] ـ انعام / ۱۰۳.

[۲] ـ انعام / ۱۰۳.

منبع: دانش ذکر / جلد سوم